Ben Elton – Dwaj bracia

Dwaj-bracia_Ben-Elton,images_product,3,978-83-935847-2-7Pokaźnych rozmiarów książka, z wabiącym na okładce zdaniem – „Fascynująca saga żydowskiej rodziny”. Trudno oprzeć się takiej zachęcie, tym bardziej, że to dekadenckie lata 20 ubiegłego wieku w Berlinie, narodziny faszyzmu , II Wojna Światowa  i nowy porządek po globalnym Armageddonie.

Po przegranej Wielkiej Wojnie, Republika Weimarska boryka się nie tylko z reparacjami wojennymi, ale też z szalejącą inflacją, bezrobociem i powszechną nieufnością wszystkich do wszystkiego. W roku 1920, w berlińskim szpitalu przychodzą na świat dzieci, wśród których będą też bliźnięta żydowskiej niemieckiej rodziny, co zostanie skrupulatnie w annałach szpitala odnotowane. A ponieważ dokumentacja szpitalna odegra istotną rolę w przyszłości godzinnych zaledwie noworodków, więc dajmy im kilka lat spokoju i pozwólmy młodym rodzicom cieszyć się macierzyństwem. Młody tata jest jazzmanem, mama za chwilę będzie lekarzem, a bliźniacy i ich dwie koleżanki od najmłodszych lat trzymają się razem, tworząc nieformalny klub.

W ten oto sposób poznajemy bohaterów powieści Eltona, towarzysząc im przez kilka dekad w Berlinie i Wielkiej Brytanii, w dobrych, złych i najgorszych z możliwych latach XX wieku. Bo trzeba też wiedzieć, że równolatkami naszych bohaterów, jest również NSDAP, najpierw raczkująca, potem coraz wyżej podnosząca głowę, siedząca cicho w dobrych i szalonych latach 20 i 30, gdzie pieniądz robił pieniądz, a ludziom zaczynało się żyć wcale znośnie.

Czytając o dekadenckim Berlinie, nocnych szaleństwach, codziennym trudnym, ale idącym ku lepszemu życiu berlińczyków, na myśl przychodzi „Kabaret” Boba Fosse’a i „Zmierzch Bogów” Viscontiego. Tyle, że ta powieść to zaledwie substytut wspomnianych dzieł. Namiastka tego, czym mogłaby być ta książka, a nie jest.  Cóż z tego, że udało się Eltonowi stworzyć nawet kilka nietuzinkowych postaci, niezły pomysł na atrakcyjną i ciekawą fabułę, skoro niewiele z tego wynika. Bohaterowie sztampowi i nazbyt przewidywalni w swoich poczynaniach, tło społeczne, historyczne i religijne oczywiste i wyjątkowo biało-czarne, bez niuansów i niedomówień. Elton nie bawi się słowem i nie próbuje uwodzić wymyślną akcją. Opowiada co ma opowiedzieć z łopatologicznym zacięciem i determinacją, w rytm marszu podkutych buciorów, jak czasy, w którym umieścił fabułę. Nużą miłosne przepychanki bliźniaków, drażnią dziewczyny, a zwroty akcji w finale są zwyczajnie niewiarygodne, zahaczając o marny kicz. Że nie wspomnę o słownych wtrętach typu „baby”, czy „man”.

W posłowiu, pisarz mówi, tu cytat: „Powieść ta jest fikcją, ale częściowo zainspirowaną moją historią rodzinną”. Pomyślałam, że chyba lepiej by było, gdyby autor dzieła całkowicie skupił się na tamtych wydarzeniach, darując sobie całą oferowaną w „Dwóch braciach” fikcję.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s